Oddajmy głos świetnemu varsavianiście i jednemu z najlepszych znawców dawnej polskiej przestępczości – Stanisławowi Milewskiemu:

„W nocy z 17 na 18 lutego 1890 r. zapalił się drewniak między Śliską a Sienną. Ogień szybko zajął cały dom, tak że zaskoczeni i przerażeni mieszkańcy musieli wyskakiwać przez okna, zostawiając swój skromny dobytek. Strażacy, którzy zjawili się dość szybko, sprawdzali przede wszystkim, czy w domu nie pozostał ktoś z lokatorów.

Wszyscy chorzy najpierw dostawali lekkiej wysypki i bolesnych rumieńców na głowie i szyi, dłoniach, przedramionach i stopach. Wysypka przeradzała się w krosty, po których, po pęknięciu, pozostawały czarne strupy. Do tego czerwienił się język, a w ustach pojawiało się  uczucie palenia. Ale to był dopiero niegroźny początek. Wkrótce pojawiała się biegunka, a potem poważniejsze problemy. Pacjenci robili się nerwowi i tracili kontrolę nad niektórymi ruchami ciała. W zaawansowanych stadiach choroby cierpieli na bezsenność, która kończyła się szaleństwem.

Henrietta Lacks nie wyróżniała się za życia niczym szczególnym. Urodziła się jako Loretta Pleasant w 1920 r. w Roanoke w Wirginii. Jej ojcem był bogaty biały plantator, a matką jedna z jego czarnych robotnic. Sama Hennie też pracowała na plantacji tytoniu. Wcześnie poślubiła swojego kuzyna Davida Lacksa i miała z nim piątkę dzieci. W 1941 r. cała rodzina przeprowadziła się do Baltimore.